16.06.2026 Taki sobie dzień

nic szczególnego. Matce jednak udało się wyplątać z temblaka i jeszcze sprytnie schowała go za krzesłem. Założyłam z powrotem , oczywiście się awanturowała i nie chciała zjeść śniadania - w ramach strajku pewnie. Pojechałam po raz drugi około 12.00 i dopiero ją namówiłam na jedzenie, chyba zapomniała że strajkuje, ale temblak miała i zjadła. Potem zajęłam się swoimi sprawami i nawet z przyjaciółką z LO pogadałam, ale inną , nie tą, której wczoraj szukałam. Zadzwoniła do mnie. W domu dokończyłam strój dla wnusi, jutro zabiorę go do pracy i dam synowi. Wnusia dziś wyjeżdża na wycieczkę więc sama nie zdąży odebrać. A wieczorem niespodzianka. Nie wiem co D jej zrobiła, ale matki nie poznałam. Grzecznie siedziała z gipsem i temblakiem na ręku, nie awanturowała się , ani nawet nie protestowała , że ma wziąć tabletki. Zrobiłam jej kolację i nawet poprosiła, żebym jej resztę zupy odgrzała a potem zagadywała mnie o działkę. Szok po prostu. Ciekawe na jak długo jej starczy. A ręka zadziwiająco szybko jej się goi. Dzień unieruchomienia i już jej zeszła opuchlizna, jeszcze nie do końca i ma siną tę rękę, ale różnica jest widoczna. Pogoda zaczęła się zmieniać, ociepliło się, przestało wiać i padać. Jak by na to nie spojrzeć za 8 dni kalendarzowe lato.