babusia

babusia
Obrazek znaleziony w cyberprzestrzeni- autor nie wiadomy

wtorek, 6 grudnia 2011

6.12.2011 Sprawy babusine w wielkim skrócie.


Od ostatniego wpisu zdążyłam już trzy kolejne zacząć i nie dokończyć. Wciąż mi coś w tym przeszkadza.  Roboty mam mnóstwo , aż nie wiem co najpierw do ręki łapać. W pracy tak se. Kontrakty mamy , kasa schodzi w tempie rekreacyjnym. , co mnie strasznie dołuje , bo wykładamy z rezerw a nie z bieżących wpływów.  To kiedyś się cofnie , ale pewnie nie prędzej niż przed świętami i na przełomie roku. 
W domu pilnie pracuję nad świątecznymi prezentami dla babć i sweterkami dla maluchów. Idzie mi marnie i powoli, bo innych spraw do załatwienia mnóstwo. Jedno co mnie cieszy to to,ze firmowe kartki świąteczne mam już do odbioru z drukarni i pisać ich nie będę musiała i zestawy upominkowe dla najważniejszych klientów też już przygotowane – też gotowe. Z świątecznych zakupów na razie mam kilka prezentów , mak , olejki i proszki do pieczenia , grzybki suszone i papier do prezentów , „złapany w locie” przy okazji  cotygodniowych zakupów. 
Z innych spraw to znów mieliśmy kłopot z synową . Zachorowała w piątek po południu. Lekarz rodzinny podejrzewał wyrostek. , odesłał do szpitala. W szpitalu zbadali , kazali do chirurga i ginekologa , żeby sprawdzić czy nie jakieś kobiece sprawy. Chirurg orzekł,że nie jest w stanie stwierdzić  czy na pewno, bo nie jest specjalistą od przeszczepionych nerek i nie jest pewien czy to wyrostek czy coś z nerką , a w ogóle to taki stan wygląda na ciąże !!!  „Specjalista” ,że niech Pan Bóg obroni ( tu mi się ciśnie nieparlamentarne słówko) . Na szczęście transplantolog i ginekolog okazali się normalni i sytuację opanowali.  Profesor transplantolog, do którego A. zadzwoniła, powiedział jakie zrobić badania i kazał przyjechać gdyby stan się pogarszał , a ginekolog – ten sam , który zajmował się A , kiedy była w ciąży, specjalnie dla niej otworzył w sobotę przychodnię ,zbadał ją jak należy , przejrzał wyniki, skonsultował sprawę z nefrologiem i transplantologiem i postawił diagnozę na tej podstawie. Przepisał leki i załatwił pielęgniarkę do robienia zastrzyków. Okazało się ,że to nie wyrostek  tylko zapalenie nerki., co też jest nieciekawie , bo A ma tylko jedną i to przeszczepioną . Leki pomogły. Po trzech dawkach dożylnie spadła gorączka i przestało boleć. Tylko mała chodzi smutna , bo nie może zrozumieć dlaczego mama cały dzień leży i się z nią nie bawi. 
A poza tym: 
Rekordu Guinnesa nie pobiliśmy – na całym świecie do rekordu zabrakło 500 osób.
Na ostatniej degustacji dostaliśmy od firmy prezent w postaci butelki luksusowego wina za staż . Okazało się ,że jesteśmy jednymi z najstarszych klientów . Blisko 17 lat już jeździmy na degustacje i kupujemy wina . 
Kupiliśmy nową kuchenkę mikrofalową . Z czarnym błyszczącym panelem – pasującą do okapu i wystroju nowej kuchni . Stara jeszcze działa , ale mężuś znów wymyślił ,że skoro już będzie remont to i kuchenkę zmienimy . No to zmienimy . Kuchenka bez „fajerwerków” - tylko z opcją grilla , ale teraz takich jest większość . Nie zamierzam w niej gotować . Ma służyć tak jak dotąd ,do odgrzewania i rozmrażania. 
Dziś wybieram się z wnusią na festyn mikołajkowy i uroczyste zapalenie lampek na miejskiej choince

piątek, 25 listopada 2011

22/25 .11.2011 Sprawy babusine , dopisywane z doskoku


Skąd się te wszystkie papierzyska biorą ? Przysypią mnie kiedyś... Psioczę sobie , ale ta nieprzebrana ilość papierzysk świadczy jednak o tym ,że jest praca. No i to jest jakiś plus..
A tak poza tym , to sezon świąteczny niniejszym uważam za otwarty. Kupiłam kilka pierwszych prezentów i świąteczne naklejki na prezenty oraz sandacze. Wcześnie jak nigdy ale trafiła się okazja prosto z hodowli , już wstępnie oprawione. Dokończyłam oprawianie , zamroziłam ; na Wigilię jak znalazł i bez roboty. Jutro idę do redakcji zamówić kartki świąteczne dla klientów ( oraz inne druki firmowe) a po południu jedziemy z mężusiem wybierać zestawy upominkowe dla naszych najlepszych odbiorców i zleceniodawców. Trochę tego będzie w tym roku.. Właściwie już wybraliśmy , jutro tylko je zakupimy. W sobotę obmyśliłam sobie świąteczny wystrój mieszkania . W firmie będzie jak zwykle – firmowe bombki na choince i mały stroik na murku obok drzwi. . Dla dzieci kupiłam dziś książeczkę o narodzinach Jezusa . Tekturowe , twarde kartki, bajecznie kolorowe obrazki i wiedzy akurat tyle ,żeby przyswoiło ją sobie dwuletnie dziecko. Będę czytać i opowiadać wnusi, a za rok obojgu. Sprawy zawodowe „wywiały” mnie na drugi koniec miasta, musiałam przejść obok Veritasu , no i wypatrzyłam na wystawie.
23.11.minęły 23 lata założenia firmy . Gdybyśmy wtedy wiedzieli na co się porywamy pewni e nigdy by nie powstała . A może jednak … Duch pionierski w nas tkwił od zawsze. I mimo tego użerania się i nieustającej walki o byt , chyba byśmy inaczej nie umieli wybrać . Obydwoje z mężusiem lubimy samodzielność, nie lubiliśmy mieć nad sobą szefów , mamy mnóstwo pomysłów, których nigdy byśmy nie zrealizowali pracując na etacie. No i lata ciężkiej pracy przekładają się w końcu na wymierne korzyści. Żyje nam się łatwiej i bez liczenia każdej złotówki. Z drugiej strony jak pomyślę ile nam zabiera Państwo , to tracę motywację do pracy.
A 24.11.2011 zakwitła forsycja . Na krzaczkach przy parkingu koło naszego biura. . W ogóle jak na tę porę roku anomalii dużo i dziwne. Pogoda piękna , od września bodajże kropla deszczu nie spadła , gdzieś tam w czyimś ogródku zaowocowały truskawki , a rzeki , które jeszcze kilka miesięcy zalewały 1/3 kraju wysychają. Wojnę wróży , czy koniec świata jakiś ? Zaraz mi się początek Trylogii skojarzył . Tam też było o anomaliach pogodowych i szarańczy od Dzikich Pól. Czym się skończyło – wiadomo. Daleka jestem od snucia teorii spiskowych , ale czasy są ciężkie...
Dziś 25 jestem zła, a w każdym razie zdołowana i niepocieszona . Wyrzuciłam ponad 9 tysięcy w błoto ( znaczy do Urzędu skarbowego odprowadziłam ) i lokal , który marzył nam się na firmę wystawili do przetargu za dużo wyższą cenę niż braliśmy pod uwagę . Tym samym do przetargu nie stajemy. Cóż może innym razem , ale ten był na tyłach naszego bloku , ponad 200m2 , parking . Idealnie na nasze potrzeby choć wymaga kapitalnego remontu .

niedziela, 20 listopada 2011

20.11.2011 REKORD GUINNESA


Tak , tak... Braliśmy dziś udział w próbie pobicia . Jeszcze nie wiem czy się udało , bo nie zaglądałam na stronę, a poza tym nie wiem czy wyniki publikują tak od razu. Jak pewnie niektóre z Was pamiętają jesteśmy miłośnikami wina i od lat 15 -tu bywamy na degustacjach urządzanych przez pewną firmę trudniącą się sprzedażą win z różnych stron świata. I dziś właśnie była jedna z nich. Szczególna , bo biliśmy rekord Guinnesa w największej degustacji win na świecie. Polegało to na tym ,że na całym świecie , w kilkudziesięciu krajach świata – w różnych strefach czasowych o różnych godzinach ( u nas wypadło o 12.00 w południe ) wznosiliśmy toast włoskim półwytrawnym , czerwonym winem Primitivo Salento rocznik 2010 wyprodukowanym specjalnie na tę okazję . Nawet etykieta na butelce do tego nawiązuje , co widać na fotce. W Polsce odbyły się degustacje w kilku miastach . W Poznaniu wzięło udział 175 osób . Impezka sympatyczna . Powitano nas lampką reńskiego wina musującego, potem w południe był toast Primitivo , a potem degustacja jeszcze dwóch gatunków : argentyńskiego półsłodkiego i francuskiego likierowego – oba czerwone. No i duże upusty na złożone dziś zamówienia. . Skorzystaliśmy – lubimy mieć dobrze zaopatrzoną „piwniczkę „ win.  

wtorek, 15 listopada 2011

15.11.2011 Sklep z herbatą

uwielbiam go . Nazywa się właśnie tak : po prostu „Sklep z herbatą „ . Jest stylowy , z takim nieco XIX - wiecznym klimatem. I pachnie upajająco. Stylowe półki , gabloty i regały z surowego , bejcowanego drewna. W tle nastrojowa muzyka , delikatnie podświetlone fragmenty półek , a na półkach ! Cudeńka . Jakieś kolorowe puszki , słoiczki, filiżanki za spodkami lub bez , – niektóre niepowtarzalne ,kubki mniejsze i większe szydełkowe mini- serwetki, siteczka ,koszyczki, czajniczki, imbryczki, zaparzacze , świece , opakowania do prezentów, szydełkowe aniołki, motylki i kwiatki a wszystko to w prześlicznych kolorach i ogromnej ilości wzorów. Na regałach i ladzie stoją brzuchate słoje z pachnącą zawartością : herbaty czarne, białe, zielone, mate ,roibos, pu-erth , herbaty w saszetkach, herbaty owocowe i przeróżne kompozycje kwiatowo - ziołowo-owocowe i klasyczne w różnych opcjach ... Jedne z dodatkami , inne bez ,o pięknych,, pobudzających wyobraźnię nazwach. Jak pięknie brzmi np. „kwiat lilii”, albo „duch puszczy” , albo „jesienny wieczór „ . Dziś kupiłam trzy :”wiśnie w rumie „, „zaczarowany ogród” i „ żar pustyni” . Na osobnym regale, kawy z całego świata , podobnie jak herbaty wsypane do szklanych , pękatych słojów. Dla podkreślenia klimatu pomiędzy słojami , przysiadły jutowe worki wypełnione pachnącymi ziarenkami. Wybór mniejszy niż w herbatkach ale też imponujący . Kilka wypróbowałam . Szczególnie przypadły mi do gustu kawy o smaku miętowym i pomarańczowym. . Na samej górze regału stoi kilka stylowych ręcznych młynków , jeden , na moje oko staroć wisi na ścianie. Ten nowoczesny elektryczny ,używany do mielenia w sklepie, dyskretnie schowany za wielkim koszykiem wypełnionym dodatkami do herbaty . Czego w nim nie ma : słoiczki z konfiturami w różnych smakach, buteleczki z syropami, kandyzowany cukier na patyczkach, saszetki z cukrem trzcinowym , słoiczki z czystym miodem i słoiczki z migdałami i orzechami zatopionymi w miodzie i kandyzowane owoce . Pyszności ! I wreszcie wystawa na witrynie : niski stoliczek , na nim zastawa jak do podwieczorku ( dziś była w drobne różyczki ) , plaski koszyczek z kilkoma torebkami napełnionymi herbatami w różnych gatunkach ), drewniane , z otwarym wieczkiem pudełko z kawą , a obok prosty szklany wazon z gałązkami ,na których właścicielka zawiesiła szydełkowe jesienne listki . Całości dopełniała stojąca na brzegu stoliczka lampa naftowa – przerobiona na elektryczną . Oświetlała ten stoliczek ciepłym , stonowanym światłem aż patrząc na ten stoliczek chciało się przy nim usiąść . „Stoliczkowa” wystawa jest zresztą w tym sklepiku zawsze. Zależnie od pory roku zmienia się tylko zastawa , zawartość koszyczka z herbatkami i zawieszki na gałązkach. . Ciekawa jest też obsługa sklepu. Właścicielami jest młode małżeństwo . Obsługują na zmianę , czasami zastępuje ich pewna starsza pani. Właścicielka ubiera się w długie miękkie i powiewne spódnice i bluzki z żabotami , a włosy upina w stylowy koczek ,taki ma styl – w mieście widuję j ą tak samo ubraną . Ale w sklepie zakłada na to staroświecki fartuszek z falbanką. Idealnie do klimatu sklepiku. Jej mąż kiedy jest w sklepie wdaje się w rozmowy z klientami – kapitalnie opowiada o tym co sprzedaje i jeśli ktoś kupuje kilka torebek ,nie proszony wiąże torebki z herbatą w bukieciki. - jak kwiaty. Właścicielka i starsza pani w wolnych chwilach szydełkują . Już kilka razy zastałam je z robótką w ręku , gdy trafiłam na moment,,że akurat nie miały innych klientów. To one robią te wszystkie ozdoby, serwetki i aniołki.. Kilka lat temu podpatrzyłam u nich wzór na śnieżynki.. Drzwi w sklepiku rzadko się zamykają na dłużej. Sklep z herbatą cieszy się w mieście wzięciem . Dziś przechodziłam w pobliżu i oczywiście musiałam do niego zajrzeć , a że zapas herbatek w domu mi się wyczerpuje to kupiłam. Zresztą wstąpiłabym do niego nawet gdybym miała zapas , bo to sama przyjemność kupować w tym sklepiku..

poniedziałek, 14 listopada 2011

14.11.2011 Świętowanie

Weekend upłynął nam biesiadnie. Jedenastego świętowaliśmy Św. Marcina – jakoś tak bliższe nam to święto niż to oficjalne , państwowe. Był dobry obiad i tradycyjne świętomarcińskie rogale z białym makiem. U nas w Wielkopolsce prawdziwy dzień Niepodległości wypada 28 grudnia . Kiedy reszta Kraju cieszyła się już wolnością Wielkopolska dopiero o nią walczyła i wywalczyła. Nasze powstanie było jedynym udanym w historii Polski. Ale o tym nikt nie mówi . Utarło się,że należy czcić klęski a nie zwycięstwa.. Szkoda, bo to działa destrukcyjnie na morale. Oczywiście tę umowną , oficjalną datę szanujemy . Z niedowierzaniem patrzyłam na zadymę na ulicach Warszawy , a potem zdziwiłam się jeszcze bardziej kiedy w TV pokazali działacza Młodzieży Wszechpolskiej , który w żywe oczy się tej zadymy wypierał,że niby szedł w tej manifestacji i żadnej zadymy nie było ! No ja p..... k...... m..... - wiązka rodem spod „Świdra „ sama się ciśnie na usta. Mnie tylko interesuje kto zapłaci za spalony wóz transmisyjny i inne poniszczone mienie . Za straty w policji wiadomo: my podatnicy – tak to już jest , żyją z naszych podatków , a robotę mają taką,że straty czasem się zdarzają i te materialne i niestety te w ludziach również. Na pewno nie zapłacą ubezpieczalnie. Każda zastrzega sobie w regulaminie ,że ubezpieczenie nie obejmuje zamieszek ulicznych i działań wojennych. Zastanowiło mnie też dlaczego policja nie zareagowała bardziej zdecydowanie – na taką bandę zadymiarzy należało użyć gumowych kul i lać pałkami ile wlezie. I jak tak sobie o tym myślę , to przychodzą mi do głowy tylko dwie możliwości : albo policja jest tak słabo wyszkolona ,że się boi – nie wiem, może w ogóle nie ćwiczą starcia z tłumem , albo wciąż w nich tkwią naleciałości z poprzedniego ustroju. . Nie chcą żeby ich porównano do zomowców i MO i zarzucono nadużywanie środków przymusu ,za co musieliby się tłumaczyć. Niestety tego typu opory nie zapewnią nam obywatelom bezpieczeństwa , a do tego przecież policja została powołana i na to łożymy w postaci podatków. No, ale nie można za dużo spodziewać się po policji , która przez z górą 10 lat nie odnalazła zabójcy swojego dowódcy. W sumie przez tę rozróbę Święto straciło swoją rangę.
Sobota minęła z prędkością światła. Przed południem przyjechała młodzież po Helenkę , która nocowała u nas ,z powodu imprezy urodzinowej z okazji 30-tki starszego synalka. Posiedzieliśmy chwilę przy herbacie i pozostałościach rogali. W tzw. międzyczasie zadzwonił klient - umówiliśmy się ,że podjedziemy do biura. Kupił sprzęt , a my udaliśmy się na zakupy do marketu. Zeszło nam trochę, bo oglądaliśmy zestawy upominkowe – już myślą o podarunkach świątecznych dla naszych kontrahentów. Pomiędzy pólkami przewalały się tłumy . Jakby za darmo dawali.. Ominęło mnie gotowanie obiadu, bo miałam z poprzedniego dnia – dorobiłam tylko ziemniaki.. ledwie zdążyliśmy dopić popołudniową kawę i a już trzeba było się szykować na kijki. Moje towarzyszki wypraw nie odpuściły nawet w wolny weekend. Wróciłam ze spaceru i już był czas jechać na imieniny do młodszego synalka. Imprezę robi w przyszłą niedzielę ale złożyć życzenia i tak pojechaliśmy. U synalka niespodzianka : mały Krzysiu dorwał się do takiego pchacza na kółkach , najpierw przewrócił go dwa razy wyciągając w ten sposób na środek pokoju a potem chwycił uchwyt , podciągnął się i pomaszerował przez pokój na dwóch nóżkach podpierając się pchaczem. A wieczorem zrobił prezent rodzicielowi i po raz pierwszy zawołał „tata” . Skąd takie maleństwo to potrafi – przecież w środę skończy dopiero 9 miesięcy...
W niedzielę niby to spokój od rana, nawet sobie dłuższą kąpiel w wannie zaliczyłam ale już po wcześniejszym obiedzie zadzwoniła synowa z pytaniem czy nie mam jakich serwetek z dziecięcymi motywami . Nie miałam , chociaż serwetek mam ze dwie szuflady. No ,to czy mogłabym kupić , bo zapomniała a nie mają już czasu przed przyjściem gości wyskoczyć po nie do sklepu. Czego się nie robi dla wnusi. Pojechałam. Wybór był kiepski więc padło na Kubusia Puchatka .Reszta popołudnia minęła nam przy dwóch tortach. - jeden synalka , jeden wnusi i kolacji . Mała jak zwykle dostała mnóstwo prezentów. Najbardziej spodobało jej się liczydło .Takie zwykłe , drewniane na jakim nasze pokolenie uczyło się liczyć . Ciotka matematyczka ( siostra mężusia) jej kupiła – bo kto inny wpadłby na taki pomysł. Naszą lalę - sierotkę Mała od razu nazwała Kasią i ułożyła do snu na kanapie. I na koniec kiedy już goście się porozchodzili a i my wróciliśmy do siebie mogłam wreszcie ,spokojnie poczytać. Nie miałam nic nowego na tę okazję więc sięgnęłam po „Reanimację” , a właściwie to sama mi w ręce weszła jak tylko otworzyłam biblioteczkę i teraz kiedy ją czytam drugi raz doszłam do wniosku ,że to bardzo dobrze napisana książka , choć trochę tendencyjna jeśli chodzi o postrzeganie siebie przez środowisko lekarskie. Jakości i urody języka można jednak pani doktor autorce pogratulować .Noooo …. i takie to nasze świętowanie …A dziś zimowo : mgły , na drzewach szadź , ludzie w ciepłych kurtkach i szalikach i skrobanie szyb w aucie .

środa, 9 listopada 2011

9.11.2011 Długi dzień ...

Zimno i mgliście. Zdecydowanie się od wczoraj ochłodziło. Od jutra chyba przyjdzie nosić zimowe botki i rękawiczki.
Z jesienno – zimowej listy spraw do załatwienia zrealizowałam 6 punktów w całości, 4 są w trakcie, reszta czeka na swoją kolej. Czasu mam mało i większość energii pochłania mi praca więc do kolejnej w domu nie specjalnie mi śpieszno. Dziś dzień zapowiada mi się długi , po 16.00 przyjedzie klient, potem jeszcze mężusia do medyka muszę wysłać , co proste nie będzie, bo jak tylko się lepiej poczuł to już medyka nie potrzebuje. Ale musi iść do kontroli. Jak go nie wkręcę i z domu nie wypchnę to powie, że zapomniał i nie pójdzie. W tym układzie kijki chyba na dziś mi odpadną. Staram się , ale więcej jak 3 razy w tygodniu nie daję rady, choćbym chciała.
Jutro wybieram się na targ. Właściwie to nie wiem po co. Na pewno kupię jakieś owoce i warzywa,i pokręcę się pomiędzy straganami. Chwilkę , bo targ jest rano , a ja się urywam z pracy .
A poza tym to się cieszę,że wolne w perspektywie. Pośpimy, pojemy rogali świętomarcińskich , coś poczytam , może dokończę sukienkę Helenki albo jeśli pogoda jeszcze się utrzyma pojedziemy na jakiś świąteczny spacer po lesie. Wprawdzie wieczorem pilnujemy wnusię , a może i wnusia ( to jeszcze nie przesądzone) , bo młodzież imprezkę urządza z okazji 30-tki synalka . Dla rodziny kawa w niedzielę , razem z urodzinową Helenki..

poniedziałek, 7 listopada 2011

7.11.2011 Lidka! Mówisz- masz ! Tego,że się świetnie przy tym wpisie bawilam dodawać nie muszę .

My tu w naszym fyrtlu żyjymy po swoimu. Ale zaś w dumu porzundek musi być totyż lumpy i inne przydatne w dumu retynta trzymomy w szafunierkach, śpimy w betach na wyrze, świcimy funckom – takom wiycie ,niedużą z knypsotkiem na kabelku ( lampka nocna z wyłącznikiem na kablu) . Do mycia i czyszczenia używomy szrobra i innych śrupoków, w sobotę obowiazkowo trzebno się wybachać – latym w jeziorku też czasami. Żeby w domu był porządek to chodniki wynosimy na podwórek i wieszamy na sztynder żeby je wytrzepać a śmieci na gemyle wyćpić.
Zakładomy na się klufty ( panowie) westki ,jaczki, spódniki, jupki albo katany , na głowę bobę, na ręce glazejki , na nogi, reble, trzewiki, gdynki albo pepegi, a po dumu laczki. A jak kto bogaty to i pelisę nosi ( płaszcz podbity futrem) Jemy plyndze, szabelek (fasolka szparagowa), ślepe ryby, smelkę i kluchy na łachu inaczej mówiąc pyzy albo buchty, sznytki z leberkom albo tyż zez smolcem zez skrzyczkami , placek na młodziach , szneki z glancym i leguminy. Popijamy blondkom albo lemunadom.
Pyry trzymomy w antrejce ( korytarzu) na ryczce wsypane do tytki albo w sklepie w kistach.
Na ogródku rosną nam redyski, angryst , świętojanki, drzuzgowki i dalmatynki. Hodujemy króle, kejtry i kociambry . Do pielenia grządek służy nam haczka , a pyrki sadzimy w radlonkach .
W stawie żyją sobie rapityndy i rapituchy ( żaby i ropuchy) a ponad głową fyrają glapy ( fruwają wrony)..
Kobity heklują na hekiełku i sztrykują na igliczkach . Szczunki i mele chodzą do lani , bajki i inne szporty opowiadają gzubom babusie i dziadzie , a w odwiedziny jeździmy do wuja Zbycha albo ciotki Boguchy ( imiona przykładowe) , oczywiście trzebno najpierw samochód wyrychtować. Małe gzubki wozi się szportkom (spacerówką) .
Do Poznania to najlepiej dojechać baną a po Poznaniu jeździć bimbami.. No,można tyż nawet z samiutyńkich Rataj na Dymbiec dyrdkom lecieć ale to kawoł drogi , lepii wziąć taryfę.
Żeby pociąć drewno trzeba mieć krajzege,albo zwykłą żogę , a żeby prosto powiesić obrazek waserwogę . Używa się ajzoli ( coś metalowego o bliżej nieokreślonym przeznaczeniu) , dinksów i wihajstrów a żeby zrobić coś na wysokości potrzeba drabki najlepiej takiej co się nie lyro.
Chodzimy do zologu , czasem na migane – całą eką ( całą paczką, gromadą ) . Przez okno albo zza winkla wykukujemy , (wyglądamy przez okno albo zza rogu) . A do lasu chodzimy zbiyrać betki .Świeci nam klara – słońce a prawa i porządku pilnują szkieły . ( szkieł w bioły bobie , to policjant z drogówki) .
Jak się wiara na się wkurzy to jedyn drugiego szkiytom albo giyrom w rzyć kopnie, albo w sznupę lub kluke wyrżnie dechom.
Jak wszyndzie tak i u nos nie lubimy rożnych szuszfoli , opyplusów szplinów i rojbrów . Gielejzy co to nic stetrać nie umi tyż nie.
Mogłabym tak jeszcze długo , bo gwarę wielkopolską kocham po prostu. Przyznać się jednak muszę ,że choć znam słownictwo i zwroty nie umiem się nią posługiwać potocznie . Polecam "Blubry Starygo Marycha " - świetne kawałki w naszej gwarze.