18.02.2026 Pyry z gzikiem

 jak przystało na Popielec zrobiłam dziś na obiad. Miało być postnie ale się objedliśmy, bo to najlepsze danie świata. No cóż, jeszcze jeden sposób na celebrowanie tradycji , bo ten kościelny post coraz mniej do mnie przemawia, zwłaszcza , że jeśli się trzymać Bibli i listów Św. Pawła , to cokolwiek człowiek robi robi na chwałę bożą. Jeśli je to na chwałę bożą, jeśli wybiera post to też na chwałę bożą. Oczywiście to ma i szerszy kontekst, który podważa nauki hierarchów więc w sumie niech u podstaw zostanie tradycja. A skoro środa popielcowa to dla mnie już jakby wiosna. Jakoś ta środa zawsze mi się kojarzy z wiosną. 

Z innych spraw to poczytałam ostatnio trochę wiadomości w necie i od pięciu dni wszyscy mają nowy powód bicia piany i robienia ludziom wody z mózgu. A poszło o wywiad z pierwszą, świętą matką -Polką. Widziałam kawałek tego wywiadu w tv i nie zachęciło mnie do obejrzenia całości. W ogóle nie lubię tej kobiety , ma w sobie coś odpychającego wręcz złowrogiego, ale to inna sprawa. Doczytałam potem o co chodzi z tym wywiadem i o co ta wrzawa. I powiem tak: okazało się, że ma większe jaja niż jej ślubny, bo jednak do tego wrażego TVN-u poszła, a on nie. To, że nie wypadła dobrze wizerunkowo , to tez pikuś - nie każdy dobrze czuje się przed kamerami , nie każdy lubi występy publiczne, a jeszcze ten szary kolor ciuchów swoje dołożył. Nie jest to jej kolor , stać ją na więcej gdy chodzi stylizacje .To, że ma własny pogląd i podjęła takie a nie inne decyzje w życiu to nie powód do obrażania się na nią. Kiedy je podejmowała , miała wybór. Kolejne po niej , zwłaszcza ostatnie dziesięć lat już tego wyboru nie miały bo im posunięcia polityków prawo wyboru odebrały, niektóre nawet brak wyboru przypłaciły życiem. Dobrze, że o tych swoich wyborach  opowiedziała ale na tym niestety koniec pozytywów. Znacznie gorzej to wyszło gdy padły bardziej szczegółowe pytania np. o tym co myśli na temat stanu prawnego. Tu już się wykręciła sianem , albo milczała. I wyszło słabo , jak by się bała, że jak powie co naprawdę o tym myśli to dostanie w domu łomot. I jak się można było spodziewać ,jeszcze jedna, która zamiast murem stanąć po stronie kobiet , je zwyczajnie olała.   i to by było na tyle... 

17.02.2026 Podobno ...

 podobno dziś dzień kota. Zośkę wymiziałam wczoraj więc powiedzmy, że z góry na dzisiejsze kocie święto. Czy państwo wiedzą, o tym dniu kota to nie wiem, ale Zośka i tak jest rozpieszczana a i tak chyba nie wie o co w tym chodzi. To tak a propos dziwactw internetowych i kotów.  

Auto odebrałam , jeździ , nie dzwoni, nie piłuje, nie gwiżdże i nawet grzeje. A ostatnio było z tym słabo. Nie lubię ogrzewania w aucie więc mi nie przeszkadzało, ale majster zrobił. Tym lepiej dla majstra. Tak poza tym jutro odbieramy wyleasingowane auto. 

Zus przysłał nam pity - aż dziw bierze, bo ubiegłym roku dostałam bardzo późno. Nie wiem czy już nie po terminie ale może to zasługa poczty. 

Nadal zimowo. 

16.02.2026 15 lat

 skończył dziś nasz starszy wnuczek. Z tej okazji dziś świętowaliśmy. Tak w tygodniu , bo wczoraj teściowie młodszego syna urządzali obiad z okazji swoich 45 lat pożycia a w czwartek całą rodzinką jadą na krótkie ferie do Czech. No to wypadło, że w dniu urodzin. Kto by pomyślał , że to już piętnastolatek , a dopiero co jeździł w foteliku samochodowym i w kółko oglądał bajki  o sąsiadach - majsterkowiczach. A dziś przerósł nas o głowę, jeździ autem mini-car i planuje karierę zawodową w policji. 100 lat kochany Wnusiu! 

Tak poza tym moje auto zostało w warsztacie. Mieli trochę zaległości z minionego tygodnia i nie zdążyli zając się moim , dopiero po południu zaczęli, ale wiadomo, to wymaga czasu więc muszę cierpliwie poczekać do jutro. No trudno, nie mogę przecież jeździć gwiżdżącym i dzwoniącym autem. Na koniec sypnęło śniegiem ale dopiero wieczorem i dość krótko. Zimę mamy jak należy, a nie takie coś pomiędzy jak ostatnich dziesięć lat z haczykiem. 

15.02.2026 Jak się polepszy,

 to wiadomo co dalej. U mnie się nie polepsza jak na razie  a żeby było śmieszniej to się  popieprzyło. Zastrajkowało mi auto. Wracałam od matki i nagle zaczęło wydawać odgłosy jak by ktoś piłą mechaniczną drewno piłował albo łańcuchami dzwonił. A właściwie to jedno i drugie. Wcześniej jechaliśmy na działkę i nie piłowało ani nie dzwoniło. Jutro muszę do mechanika podjechać czyli znów nieplanowany wydatek. 

Na działce nic się nie dzieje, zrobiliśmy sobie spacer alejkami, pogadaliśmy z sąsiadem , który też wpadł na ten sam pomysł i tyle. Wróciliśmy do domu. Przyjemnie się spacerowało przy lekkim mrozie i słońcu. Gryzie mnie ten ogródek , już bym chciała coś tam robić. Jak na razie to sąsiedzi też jeszcze nie zaczęli prac ogrodowych czyli obcinania drzewek. Prace remontowe też stoją, bo mróz. Nie ma liści i bujnej roślinności więc teraz widać ile się zmieniło w ogródkach. Nasz sektor, alejka numer 2 jest najbardziej zadbany z wszystkich. Jeszcze trochę...

14.02.2026 Niby że Walentynek nie świętujemy ,

ale nie da się nie świętować. Małżonek , wczoraj na zakupach do koszyka  włożył mi bukiet tulipanów. Są śliczne, takie wesołe czerwono-żółte. Przed południem upiekłam róże karnawałowe . Niby miało być tylko trochę ale i tak wyszło ich dużo.  Pyszne są i je podjadamy co chwilę . Zaraz je pokażę na zdjęciach. Późnym popołudniem pojechaliśmy jeszcze uzupełnić zakupy, których wczoraj nie zdążyłam zrobić do końca przez ten informatyczny pożar u klienta i szukanie serwera "od ręki". Te sprzęty się zamawia a nie kupuje z półki jak proszek do prania. Tak czy inaczej zakupy dziś  dokończyłam , a potem pojechaliśmy jeszcze do mrówy. Dostałam bon upominkowy na imieniny od naszej młodzieży "na latarnię na taras" , bo mi się młodzież pytałam co bym chciała. To sobie zażyczyłam latarni na taras . A że młodzież nie mogła się zdecydować , którą wybrać to mi dali bon , żebym sama wybrała. No to sobie wybrałam , dużą , tak z 70cm wysokości , z szufladką na zapasowe świeczki na dole i szybkami w oprawie jak w starej kamieniczce. Pięknie będzie. A jak już tam byliśmy to oczywiście obejrzeliśmy nowości wielkanocne (tak, tak, zajączki już kicają po regałach) i oczywiście ogródkowy sektor zaliczyliśmy. Kupiłam fasolkę, marchewkę, ogórki, koperek , bób i oczywiście turki. Już nie mogę się doczekać tego ogródka. Tyle, że wciąż trwa zima, która wróciła wczorajszej nocy sypiąc delikatnie śniegiem a dziś szczypiąc lekkim mrozem , no i trzeba poczekać na ten ogródek. Tak powinno być, to dopiero luty. I jak tak pomyślę to w ubiegłym roku i wcześniej o tej porze miałam już w biurowym ogródku zakwitające irysy. Resztę dnia sobie odpuściłam , pełny luz : czytnik, kawa i wygodne miejsce na kanapie. 

Teściowie naszego młodszego syna świętują dziś szafirowe gody. 

A teraz jak obiecałam , zdjęcia karnawałowych róż

                                                           na etapie powstawania 

Już prawie gotowe, z kleksikiem dżemu z owoców dzikiej róży po środku

Trochę pudru-cukru dla poprawy wyglądu i gotowe , a właściwie to już połowa zjedzona 

I jeszcze coś na Walentynki , tym razem po polsku

ale w moich rockowych klimatach - Kult  

13.02.2026 Dziś krótko

 bo już mi się nic nie chce , jak mi młodzież zadzwoniła, około 20.00, że mam pilnie sprzęt namierzyć bo u klienta "pożar" ( znalazłam a i owszem) to wysiadłam. Jutro postaram się jakiś ciekawszy kawałek naskrobać. A tak w ogóle to same powody do swiętowania: tłusty czwartek , piątek -13, Walentynki i jakiś dzień singla w niedzielę... 

12.02.2026 Pączek w maśle

Nie, nie w maśle , a po przemysłowemu na oleju. Przyznać jednak muszę , że te z miejscowych PSS-ów są bardzo smaczne , nie zbyt wielkie i nie opite tym olejem. A takie dziś były u nas w firmie dla dopełnienia tradycji tłustego czwartku. Ja sama , jeśli piekę, to klasycznie , na smalcu i obtaczam w cukrze – nie polewam lukrem ani nie pudruję. Kiedyś były jeszcze specjalne odmiany tłuszczu do smażenia pączków i chruścików „ceres” i „oma” ale to już historia. A skoro już zahaczyłam o dawne nuty to temat rozwinę i sobie powspominam - pączki właśnie !

Najmłodszy z barci mojego dziadka był z zawodu piekarzem. Z takiej przedwojennej szkoły, terminował u mistrza i stopniowo poznawał tajniki wypieków chleba i ciast. Zaczynał od donoszenia worków z mąką , potem rozwiązywania ich i dosypywania odpowiednich ilości , poprzez kolejne piekarskie czynności aż do egzaminu mistrzowskiego. Przed wojną , w czasie wojny i jeszcze krótko po , zanim mu władza ludowa nie odebrała biznesu prowadził swoją piekarnię . Po jego chleb i wypieki zjeżdżali się klienci z całego województwa. Od niego nauczyłam się piec ciasto drożdżowe- zdradził mi też swój mistrzowski patent na to, żeby zachowało świeżość- poznałam tajniki nieupadania biszkoptu i sposób na dobre pączki. Tu niestety muszę się przyznać, że jestem beztalencie cukiernicze , bo oprócz drożdżowego i  może z trzech innych ciast nie wiele mi wychodzi. Pączki wychodzą mi pyszne , ale do mistrzostwa Wujka - Dziadka mi daleko. Pieczenie pączków przez Wujka- Dziadka to był cały ceremoniał. Zanim przystąpił do pracy przygotowywał odpowiednie ingrediencje. Układał wszystko na wielkim kuchennym stole i sprawdzał jakość mąki, rozcierając ją w palach i smakując końcem języka , potem rozbijał jako na talerz i sprawdzał stan żółtka i białka , wąchał smalec czy świeży, potem drożdże, sprawdzał świeżość mleka i tak dalej. Jeśli coś nie odpowiadało standardom , szedł do spiżarni po inne, po czym misterium pączkowe zaczynało się od nowa.  Gdy już wszystko było jak trzeba zaczynało się wyrabianie i wyrastanie ciasta. Ciasto Wujek – Dziadek wyrabiał ręcznie, nie żadną kulką, kopyścią czy o zgrozo : mikserem! Ręcznie a uzasadniał to trochę poetycko tym ,że ciasto drożdżowe potrzebuje ciepła dłoni piekarza, żeby nabrało odpowiednich właściwości i wyrosło jak należy i całkiem praktycznie tym ,że czuje wtedy ,że ciasto jest należycie wyrobione. I w jego wykonaniu wyrastało. Po kilku chwilach ugniatania stawało się gładkie jak aksamit i deliktne jak skóra małego dziecka. Wyrastało w mocno nagrzanej  kuchni gdzie w piecu  buzował żywy ogień – bo u wujostwa gotowało i piekło się na ogniu mimo, że na wyposażeniu kuchni była też kuchenka elektryczno-gazowa. Gdy już ciasto odpowiednio wyrosło Wujek-Dziadek rozgrzewał tłuszcz w wielkim żeliwnym garze a ciocie : żona i córka Wujka  formowały pączki i nadziewały je powidłami śliwkowymi, których zapasy zawsze były pod ręką . Wujostwo mieli spory sad więc i śliwek na powidła nie brakowało. Pączki układały na dużych deskach , a potem kolejne porcje Wujek – Dziadek osobiście wkładał do wrzącego smalcu , czekał aż same się odwrócą i potem wyjmował na wielkie sitko , gdzie ociekały z nadmiaru tłuszczu , przez 5-10 sekund , po czym jedna z cioć obtaczała je w misce z dość grubym cukrem, warunek : musiały być gorące, jeśli choć trochę przestygły cukier się nie przyklejał. Powstawało takich pączków na jeden raz około 160 czasem więcej . Były wszystkie równiutkie jak pod sznurek , nie za wielkie i wszystkie złocisto-brązowe, obsypane cukrowym szronem. Piekło się takie pączki tylko zimą w karnawale i na ostatki. Objadaliśmy się potem tym przysmakiem bez opamiętania , chrupiącym z wierzchu i puszystym jak chmurka , żółciutkim w środku. Ostatni raz jedliśmy wujkowe pączki gdy nasi synowie byli w  wieku 4 i 5 lat , pojechaliśmy w odwiedziny i akurat trafiliśmy na tę ceremonię. Nasze chłopaki zjadając wpychali je sobie do buzi dwoma rączkami , mażąc sobie przy tym policzki i noski powidłami i oblepiając siebie , ubrania i stół cukrem. A ja zapamiętałam ten pączkowy niezapomniany smak i konsystencję  na zawsze. I pewnie nigdy już nie zjem lepszych. Kiedy sama zabieram się za pączki zawsze wspominam Wujka – Dziadka i jego pączkowe misteria odprawiane przy kuchennym stole i rozgrzanym piecu.