15.02.2026 Jak się polepszy,

 to wiadomo co dalej. U mnie się nie polepsza jak na razie  a żeby było śmieszniej to się  popieprzyło. Zastrajkowało mi auto. Wracałam od matki i nagle zaczęło wydawać odgłosy jak by ktoś piłą mechaniczną drewno piłował albo łańcuchami dzwonił. A właściwie to jedno i drugie. Wcześniej jechaliśmy na działkę i nie piłowało ani nie dzwoniło. Jutro muszę do mechanika podjechać czyli znów nieplanowany wydatek. 

Na działce nic się nie dzieje, zrobiliśmy sobie spacer alejkami, pogadaliśmy z sąsiadem , który też wpadł na ten sam pomysł i tyle. Wróciliśmy do domu. Przyjemnie się spacerowało przy lekkim mrozie i słońcu. Gryzie mnie ten ogródek , już bym chciała coś tam robić. Jak na razie to sąsiedzi też jeszcze nie zaczęli prac ogrodowych czyli obcinania drzewek. Prace remontowe też stoją, bo mróz. Nie ma liści i bujnej roślinności więc teraz widać ile się zmieniło w ogródkach. Nasz sektor, alejka numer 2 jest najbardziej zadbany z wszystkich. Jeszcze trochę...

14.02.2026 Niby że Walentynek nie świętujemy ,

ale nie da się nie świętować. Małżonek , wczoraj na zakupach do koszyka  włożył mi bukiet tulipanów. Są śliczne, takie wesołe czerwono-żółte. Przed południem upiekłam róże karnawałowe . Niby miało być tylko trochę ale i tak wyszło ich dużo.  Pyszne są i je podjadamy co chwilę . Zaraz je pokażę na zdjęciach. Późnym popołudniem pojechaliśmy jeszcze uzupełnić zakupy, których wczoraj nie zdążyłam zrobić do końca przez ten informatyczny pożar u klienta i szukanie serwera "od ręki". Te sprzęty się zamawia a nie kupuje z półki jak proszek do prania. Tak czy inaczej zakupy dziś  dokończyłam , a potem pojechaliśmy jeszcze do mrówy. Dostałam bon upominkowy na imieniny od naszej młodzieży "na latarnię na taras" , bo mi się młodzież pytałam co bym chciała. To sobie zażyczyłam latarni na taras . A że młodzież nie mogła się zdecydować , którą wybrać to mi dali bon , żebym sama wybrała. No to sobie wybrałam , dużą , tak z 70cm wysokości , z szufladką na zapasowe świeczki na dole i szybkami w oprawie jak w starej kamieniczce. Pięknie będzie. A jak już tam byliśmy to oczywiście obejrzeliśmy nowości wielkanocne (tak, tak, zajączki już kicają po regałach) i oczywiście ogródkowy sektor zaliczyliśmy. Kupiłam fasolkę, marchewkę, ogórki, koperek , bób i oczywiście turki. Już nie mogę się doczekać tego ogródka. Tyle, że wciąż trwa zima, która wróciła wczorajszej nocy sypiąc delikatnie śniegiem a dziś szczypiąc lekkim mrozem , no i trzeba poczekać na ten ogródek. Tak powinno być, to dopiero luty. I jak tak pomyślę to w ubiegłym roku i wcześniej o tej porze miałam już w biurowym ogródku zakwitające irysy. Resztę dnia sobie odpuściłam , pełny luz : czytnik, kawa i wygodne miejsce na kanapie. 

Teściowie naszego młodszego syna świętują dziś szafirowe gody. 

A teraz jak obiecałam , zdjęcia karnawałowych róż

                                                           na etapie powstawania 

Już prawie gotowe, z kleksikiem dżemu z owoców dzikiej róży po środku

Trochę pudru-cukru dla poprawy wyglądu i gotowe , a właściwie to już połowa zjedzona 

I jeszcze coś na Walentynki , tym razem po polsku

ale w moich rockowych klimatach - Kult  

13.02.2026 Dziś krótko

 bo już mi się nic nie chce , jak mi młodzież zadzwoniła, około 20.00, że mam pilnie sprzęt namierzyć bo u klienta "pożar" ( znalazłam a i owszem) to wysiadłam. Jutro postaram się jakiś ciekawszy kawałek naskrobać. A tak w ogóle to same powody do swiętowania: tłusty czwartek , piątek -13, Walentynki i jakiś dzień singla w niedzielę... 

12.02.2026 Pączek w maśle

Nie, nie w maśle , a po przemysłowemu na oleju. Przyznać jednak muszę , że te z miejscowych PSS-ów są bardzo smaczne , nie zbyt wielkie i nie opite tym olejem. A takie dziś były u nas w firmie dla dopełnienia tradycji tłustego czwartku. Ja sama , jeśli piekę, to klasycznie , na smalcu i obtaczam w cukrze – nie polewam lukrem ani nie pudruję. Kiedyś były jeszcze specjalne odmiany tłuszczu do smażenia pączków i chruścików „ceres” i „oma” ale to już historia. A skoro już zahaczyłam o dawne nuty to temat rozwinę i sobie powspominam - pączki właśnie !

Najmłodszy z barci mojego dziadka był z zawodu piekarzem. Z takiej przedwojennej szkoły, terminował u mistrza i stopniowo poznawał tajniki wypieków chleba i ciast. Zaczynał od donoszenia worków z mąką , potem rozwiązywania ich i dosypywania odpowiednich ilości , poprzez kolejne piekarskie czynności aż do egzaminu mistrzowskiego. Przed wojną , w czasie wojny i jeszcze krótko po , zanim mu władza ludowa nie odebrała biznesu prowadził swoją piekarnię . Po jego chleb i wypieki zjeżdżali się klienci z całego województwa. Od niego nauczyłam się piec ciasto drożdżowe- zdradził mi też swój mistrzowski patent na to, żeby zachowało świeżość- poznałam tajniki nieupadania biszkoptu i sposób na dobre pączki. Tu niestety muszę się przyznać, że jestem beztalencie cukiernicze , bo oprócz drożdżowego i  może z trzech innych ciast nie wiele mi wychodzi. Pączki wychodzą mi pyszne , ale do mistrzostwa Wujka - Dziadka mi daleko. Pieczenie pączków przez Wujka- Dziadka to był cały ceremoniał. Zanim przystąpił do pracy przygotowywał odpowiednie ingrediencje. Układał wszystko na wielkim kuchennym stole i sprawdzał jakość mąki, rozcierając ją w palach i smakując końcem języka , potem rozbijał jako na talerz i sprawdzał stan żółtka i białka , wąchał smalec czy świeży, potem drożdże, sprawdzał świeżość mleka i tak dalej. Jeśli coś nie odpowiadało standardom , szedł do spiżarni po inne, po czym misterium pączkowe zaczynało się od nowa.  Gdy już wszystko było jak trzeba zaczynało się wyrabianie i wyrastanie ciasta. Ciasto Wujek – Dziadek wyrabiał ręcznie, nie żadną kulką, kopyścią czy o zgrozo : mikserem! Ręcznie a uzasadniał to trochę poetycko tym ,że ciasto drożdżowe potrzebuje ciepła dłoni piekarza, żeby nabrało odpowiednich właściwości i wyrosło jak należy i całkiem praktycznie tym ,że czuje wtedy ,że ciasto jest należycie wyrobione. I w jego wykonaniu wyrastało. Po kilku chwilach ugniatania stawało się gładkie jak aksamit i deliktne jak skóra małego dziecka. Wyrastało w mocno nagrzanej  kuchni gdzie w piecu  buzował żywy ogień – bo u wujostwa gotowało i piekło się na ogniu mimo, że na wyposażeniu kuchni była też kuchenka elektryczno-gazowa. Gdy już ciasto odpowiednio wyrosło Wujek-Dziadek rozgrzewał tłuszcz w wielkim żeliwnym garze a ciocie : żona i córka Wujka  formowały pączki i nadziewały je powidłami śliwkowymi, których zapasy zawsze były pod ręką . Wujostwo mieli spory sad więc i śliwek na powidła nie brakowało. Pączki układały na dużych deskach , a potem kolejne porcje Wujek – Dziadek osobiście wkładał do wrzącego smalcu , czekał aż same się odwrócą i potem wyjmował na wielkie sitko , gdzie ociekały z nadmiaru tłuszczu , przez 5-10 sekund , po czym jedna z cioć obtaczała je w misce z dość grubym cukrem, warunek : musiały być gorące, jeśli choć trochę przestygły cukier się nie przyklejał. Powstawało takich pączków na jeden raz około 160 czasem więcej . Były wszystkie równiutkie jak pod sznurek , nie za wielkie i wszystkie złocisto-brązowe, obsypane cukrowym szronem. Piekło się takie pączki tylko zimą w karnawale i na ostatki. Objadaliśmy się potem tym przysmakiem bez opamiętania , chrupiącym z wierzchu i puszystym jak chmurka , żółciutkim w środku. Ostatni raz jedliśmy wujkowe pączki gdy nasi synowie byli w  wieku 4 i 5 lat , pojechaliśmy w odwiedziny i akurat trafiliśmy na tę ceremonię. Nasze chłopaki zjadając wpychali je sobie do buzi dwoma rączkami , mażąc sobie przy tym policzki i noski powidłami i oblepiając siebie , ubrania i stół cukrem. A ja zapamiętałam ten pączkowy niezapomniany smak i konsystencję  na zawsze. I pewnie nigdy już nie zjem lepszych. Kiedy sama zabieram się za pączki zawsze wspominam Wujka – Dziadka i jego pączkowe misteria odprawiane przy kuchennym stole i rozgrzanym piecu.

11.02.2026 Na szerokich wodach

 dziś młodzież. Samodzielnie , bez naszego wsparcia negocjowali ogromny kontrakt. Długo to trwało ale wyszło na nasze. Jutro jeszcze jedno spotkanie w tej sprawie. W sumie już w trakcie realizacji ale wyszły całkiem nieprzewidziane sprawy i ogrom błędów popełnionych przez projektanta. Będą poprawki. Jak to możliwe? Ano możliwe, nie pierwszy raz kiedy wyłapujemy takie braki, ale tym razem to jest ich tyle, że nie sposób wykonać kontrakt w sensowny sposób i nie narażając klienta na dodatkowe koszty i nie mówię tu o kilkuset złotych. Młodzież sobie poradziła a jak sobie inwestor sprawę z projektantem załatwi to już nie nasze zmartwienie. Przyznam się, że trochę się denerwowałam co z tego wyniknie. 

Tak poza tym porządek z zębem zrobiłam. Został mi jeszcze jeden i na jakiś czas mam z głowy wydatki na zdrowie. Małżonek jeszcze w trakcie , ale ma pecha. Co się umówi na planowe leczenie to mu jakaś stara plomba wypada , jeszcze po poprzednim dentyście i zamiast realizować plan , dentystka gasi pożary, znaczy stare dziury zalepia. 

Temperatury na plusie ale mało przyjemnie , bo znów wilgoć w powietrzu. 

10.02.2026 Zalew

pluszowych misiów, różowych kokardek i wszelkiej maści serduszek na patykach, że niby Walentynki niedługo. Sezon w handlu cienki więc jakoś trzeba ożywić. Można i tak za pomocą serduszek , baloników i misiaczków.  Dzień dziś jak każdy, bez rewelacji. Ogarnęłam papiery i uwaga! pościągałam faktury z syfu , ksefu znaczy. Nie jest to trudne ale roboty dodatkowej od cholery. Całkiem zbędnej. Po południu zrobiłam matce pranie. Jutro poskładam i jej odniosę. I tak poza tym to koniec mojej działalności na dziś. I szczerze mówiąc nie za bardzo mam ochotę na więcej. A skoro nie mam to czas sobie umilam słowem pisanym. Czytnik przydatny się okazał i owszem. 

Obcięli nam drzewa pod oknem i to tak konkretnie. Sterczą same takie kołki. Jakoś jaśniej się zrobiło w mieszkaniu. Na wiosnę wierzby odżyją , choć teraz wygląda to dość upiornie. 

Miałam plan żeby jutro coś na tłusty czwartek upiec, niestety zapomniałam , że mam wizytę u dentysty dość późno. Raczej mi się nie uda. Ale nic straconego ; po drodze jeszcze Walentynki i Podkoziołek. 

9.02.2026 Tak jak zwykle

 w poniedziałek, czyli nijako. Nie wiele się działo tak w ogóle. Emeryturę mi dziś wypłacili z wyrównaniem więc od razu nadwyżkę na ogródkowe sprawy przeznaczę. Jeszcze nie wymyśliłam na co dokładnie ale na pewno na ogródek. 

Ogarnęłam już jako-tako czytnik więc sobie teraz muszę jakiś abonament na ebooki załatwić. Rozejrzę się co ciekawego z tych e-książek w moim klimacie ma empik. Nie śpieszę się jednak , bo mam co czytać na razie i jeszcze nie uporządkowałam do końca zasobów, którymi obdarowała mnie Lucia. Dziękuję jeszcze raz Kochana. 

I jak obiecałam to dotrzymuję. Problem miejsca w komputerze na razie rozwiązany ( bez wymiany dysku na razie) więc się chwalę naszym zakupowym szaleństwem. 

                                                             Małżonka 

I moje