9.06.2026 Było - minęło...

Przyznać się muszę, że denerwowałam się trochę przed tym wyjazdem. Z powodu matki. D, jej opiekunka wprawdzie jest profesjonalna, ale jednak miałam obawy. Głównie dlatego, że ostatnio matka się potłukła i to groźnie. D. wywiązała się wprost idealnie, dopilnowała wszystkiego jak trzeba i nawet zadzwoniła w trakcie pobytu, żeby mi o tym powiedzieć. Wyjazd tradycyjnie jak co roku dzień przed świętem, co daje nam tę przewagę, że nie było wielkiego tłoku na drogach i sprawniej się jedzie. A jechało nas dużo, bo dodatkowo koledzy i koleżanki naszej młodzieży. Z nami zabrał się kolega naszego starszego wnuczka i on sam. Z jego rodzicami jechały dwie dziewczyny z ich paczki. Z wnuczką i jej rodzicami zabrała się przyjaciółka wnuczki. Młodzieży już trochę nie po drodze tylko z dorosłymi. Najmłodszy z wnuków i tak miał koleżanki, bo na przyczepkę jechali sąsiedzi naszej młodzieży z dziećmi. Ci dojechali następnego dnia, tak jak i nasz pracownik z partnerką i jeszcze jedni na przyczepkę w ilości 5 sztuk. Wyjechaliśmy dość wcześnie i na miejscu byliśmy już około 16.00 z minutami. Młodzież podobnie. To popołudnie poświęciliśmy na rozpakowanie i odpoczynek. Pokręciliśmy się po miasteczku, poczytaliśmy, poszliśmy na kawę i przywitać się z  właścicielem ośrodka, takie tam… Piękny widok na jezioro z tarasu domku, który tradycyjnie już zamieszczałam w postaci fotki przy każdej relacji z wyjazdu, w tym roku zasłoniła nam – ni mniej - ni więcej, tylko stodoła wybudowana wprost na plaży. Ogromnych rozmiarów. Teoretycznie siedziba WOPR ale faktycznie są tam jakieś budy z gastronomią i prawdopodobnie będzie hotel. Potem dowiedzieliśmy się, że postawili ją nielegalnie, zainteresował się tym NIK i w ogóle jest to jakiś przekręt. Jak się skończy ?  Może się dowiemy za rok. Następnego dnia zapowiadali wiatr i było święto więc specjalnie niczego nie zaplanowaliśmy, dopiero na wieczór ognisko i spływ kajakowy na sobotę , bo piątek miał być deszczowy. Spałam nieprzyzwoicie długo w ten czwartek i gdyby nie dość krzywa kanapa pewnie powylegiwałabym się  jeszcze dłużej. Dzień nam minął na spacerowaniu, czytaniu i w końcu ognisku jak było w planach. Jak to już bywało na naszych ogniskach działo się dużo i nieprzewidywalnie. Tym razem też. Jak zwykle piekliśmy kiełbasę i ziemniaki. Koleżanka wnuczki zabrała na wyjazd gitarę więc i śpiewy były, nie koniecznie do rytmu i bez fałszywych nut, ale każdy się starał. Nawet spacerowicze podchodzili i dołączali na chwilę do nas żeby pośpiewać czy też posiedzieć chwilę przy ognisku. A im więcej czasu mijało tym zabawa się rozkręcała i towarzystwo ruszyło do tańca. Za chwilę okazało się, że mamy solidną widownię tuż za płotem. I pewnie zabawa ciągnęłaby się jeszcze długo ale zaczęło padać.

Impreza się rozkręca b

 Następnego dnia prognozy pogody się sprawdziły; lało. Może nie jakoś mocno ale dość długo i jednostajnie. Młodzież starsza i młodsza grała w planszówki a my wybraliśmy się do Chojnic, a potem do Charzykowych , niby do baru As na sandacza z zestawem surówek , bo tam są najlepsze i jak nie cierpię ryb, to akurat tam mi smakują. Małżonek lubi więc korzystamy. Niestety się nie najedliśmy , bo  nie tylko my wpadliśmy na ten pomysł. Bar zapchany głodomorami pod same drzwi, czas oczekiwania ponad godzinę. Skończyło się na zupach i grzankach z masłem i świeżym czosnkiem niedźwiedzim. W trakcie gdy się przemieszczaliśmy zadzwoniła koleżanka z zaprzyjaźnionej firmy , która też ma domek w pobliżu i umówiliśmy się z nią i jej mężem na kolejne spotkanie po sobotnim spływie. A potem pojechaliśmy już na umówione wcześniej  spotkanie z Fuscillą. Tradycyjnie spotykamy się co roku już od 22 lat! Fuscilko, dziękujemy ! Za spotkanie, pogaduchy przy winku, pyszny podwieczorek i śliczne kaszubskie aniołki oraz inne gadżety. Uzupełnią wystrój naszego działkowego PDzO. Wróciliśmy gdy zaczął zapadać zmierzch.

Te cudeńka podarowała nam Fuscillka , a te poniżej to moje zdobycze - wypatrzyłam w wiejskim sklepie spożywczo- przemysłowym 

Na W sobotę zaplanowaliśmy spływ kajakowy.  Trochę obawiałam się, że te żółtodzioby , które do nas dołączyły nie dadzą rady przez jeziora , zwłaszcza jak będzie wiało. Wybrali sobie trasę teoretycznie lżejszą , bo z biegiem Brdy  i jeziorami. Fakt rzeką łatwo, ale na jeziorach trzeba sobie wiosłami pomachać, szczególnie gdy są fale. Trasa Chocimą choć bardziej wymagająca ruchowo to jednak bezpieczniejsza. Ale skoro chcieli… Pogoda jednak nam dopisała, z przystani wyruszyliśmy niemal armadą, bo aż 12 kajaków i nawet po jeziorach płynęło się bez większego wysiłku.

Armada na szlaku 

Zahaczyliśmy oczywiście o jezioro Płęsno i zatoczkę gdzie młodzież i dzieciaki się zwykle taplają w wodzie. Czasem my też , ale jak na dziadków to było zbyt chłodno. 

Nad jeziorem Płęsno 

I punkt docelowy - most w Drzewiczu 

W Drzewiczu odebrała nas obsługa ośrodka. Po obiedzie starsza młodzież poszła na plażę  się wygrzewać w słońcu, młodsza poszła w miasteczko, dzieciaki jak zwykle ganiali się po ośrodku  a my pojechaliśmy na spotkanie. Trochę trudno do nich trafić, nawet nawigacja ma z tym problemy ale gdy już dotarliśmy ja wpadłam w zachwyt. Mają piękną leśną chatkę , na dużej leśnej działce , przepięknie urządzoną drewnem. Gadało nam się świetnie a czas sobie leciał aż zrobiło się ciemno. I pewnie gdyby nie fakt, że czekało nas pakowanie to pewnie jeszcze by potrwało. W niedzielę już się nic nie działo w ośrodku. Spakowaliśmy swoje rzeczy , zrobiliśmy porządek , bo zawsze robimy , pożegnaliśmy się z właścicielem ośrodka przy okazji rezerwując domki na przyszły rok i wyruszyliśmy w drogę powrotną. Po drodze zahaczając o tor cartingowy i park rozrywki w Człuchowie. Młodzież oczywiście pojeździła „bolidami”. Wygrał nasz starszy wnusiu, druga była wnuczka, potem koleżanka wnuczki i nasz młodszy. Pozostali trochę gorsze osiągi ale część jeździła po raz pierwszy.  Wróciliśmy około 17.00 zaliczając po drodze obiad. Wieczorem jak zwykle pojechałam do matki. W ogóle nie skapowała, że mnie nie było mimo, że D jej o tym mówiła. Myślała, że byłam na działce… 

Byłam , a raczej byliśmy - po truskawki