5.05.2026 A jednak zakwitły...

 Kasztany oczywiście. Było tak zimno, że wyglądało na to, że tegoroczne matury odbędą się bez kwitnących kasztanów w tle. A jednak kwitną , przynajmniej u nas. Moja wnuczka już dziś może więc sobie zaśpiewać „już za rok matura” , bo faktycznie za rok, w pierwszych dniach maja zasiądzie do pierwszego w życiu egzaminu a od mojej matury mija dziś 46 lat. Właściwie minęło wczoraj. Bo dokładnie tak samo jak w tym roku, w osiemdziesiątym również 4 maja wypadał w poniedziałek. To nie był dla mnie dobry czas, właściwie to nie mam czego wspominać , bo tamten czas na dobrą pamięć nie zasługuje. Nie da się go jednak oddzielić od reszty swoich dni. Były, zdarzyły się, miały swój wymiar i minęły. Można je najwyżej oswoić i nauczyć się z nimi żyć. A nie było mi łatwo, bo i stres związany z samymi egzaminami, a nie były tak proste jak dziś i oględnie mówiąc ciężkie przeżycia w domu i fakt, że nie mogę pójść na wymarzone studia , bo rodzice w ostatnim momencie postawili mi swoje weto, pod absurdalnymi argumentami i jeszcze na domiar złego zmarła moja ukochana babcia, z którą byłam bardzo zżyta i niemal wprost z pogrzebu szlam zdawać egzaminy. Nazbierało mi się wtedy nie mało. Nasz rocznik był bardzo liczny, w naszym LO do matur przystępowało 6 klas. Pamiętam nawet temat mojej pracy z polskiego; „Polaków portret własny w literaturze” . Wymarzony wprost jak dla mnie, bo połączony z historią. Nie poszło mi za dobrze. Wstyd się przyznać na 3 , mimo, że za przedmiot jako taki miałam na koniec 5. Mój wychowawca i polonista w jednej osobie nie mógł tego zrozumieć. Namawiał na poprawkę -a wtedy były takie możliwości- ale nie skorzystałam, choć wiedziałam doskonale, że dałabym radę poprawić na 5. Znałam stan swojej wiedzy i wiedziałam na co mnie stać. Tym razem przyznałam się wychowawcy do powodów dla których nie podchodzę do poprawki, zwyczajnie się poddałam. Nie był zadowolony i nic dziwnego, bo przecież znał moje możliwości. Po matematyce za wiele się nie spodziewałam, bo przedmioty ścisłe to dla mnie zawsze była i jest czarna magia. Jestem umysłem humanistycznym i do dziś mam wątpliwości czy 2x2 to na pewno jest 4. Trochę żartuję, ale niestety taka moja przypadłość. Do egzaminu z matematyki jako klasa humanistyczna mieliśmy pecha. Gdzieś tam , na etapie kuratorium a może jeszcze wyżej, ktoś pomylił arkusze z zadaniami i nam przysłano zadania dla klasy matematyczno-fizycznej a „matematykom” nasze humanistyczne. Blady strach padł na grono profesorskie , na nas tym bardziej. Dyrektor próbował gdzieś dzwonić, coś odkręcać, egzamin się trochę opóźnił , ale nic z tego . Kazali pisać jak przypadło. Klasa mat-fiz wyszła po godzinie szczęśliwa, że zdała egzamin , bo co to dla nich rozwiązać zadania dla humanistów. My głowiliśmy się i głowiliśmy i nic z tego. Sprawę uratował nam groźny na co dzień dyrektor o wdzięcznej ksywce Beny. Wyprowadził wzory , podrzucił po klasie kilka bryków a dalej to już poszło. Zdaliśmy wszyscy z tego tylko dwie dziewczyny miały po 4 , jedna 5 a reszta równo i sprawiedliwie w tym ja 3.  Co innego przedmioty dodatkowe. Rocznik mój a rok wcześniej mojego obecnie męża , wtedy chłopaka, i kilka po nas załapało się na eksperyment edukacyjny ( nie pierwszy w mojej szkolnej karierze zresztą) i wprowadzono , na wzór studencki możliwość napisania i obrony pracy na wybrany przedmiot lub połączone dwa przedmioty. Skorzystał rok wcześniej mój mąż i napisał pracę z fizyki połączoną z techniką ( nie pamiętam jak się ten przedmiot nazywał) , skorzystałam i ja i wybrałam historię oczywiście , a jako drugi tak zwany PNOS czyli politykę , co nazywało się propedeutyka nauki o społeczeństwie. Bo polityka już wtedy mnie interesowała. Temat mojej pracy też nie był podręcznikowy, bo o polskiej polityce morskiej od X do XVIII w w szkole raczej nie uczyli, co najwyżej była jakaś drobna wzmianka. Takich jak ja piszących pracę z historii było w szkole czworo. Mój kolega z ogólnej , również pasjonat, niektórzy uważali, że moja konkurencja i jeszcze dwie dziewczyny też z klas ogólnych. Zdałam z wynikiem bardzo dobrym a pracę określono jako daleko wykraczającą poza wymagania profilu humanistycznego. Pracę kolegi jako bardzo dobrą, zgodną z wymaganiami klasy ogólnej. A o tym jak pozamiatałam komisję krążyły potem w szkole legendy. Po prostu , do każdej pracy komisja przygotowała 10 pytań i jakieś pomocnicze były przewidziane, czas na przygotowanie odpowiedzi na każde z pytań . W sumie długo trwały te obrony. Zdawaliśmy alfabetycznie , najpierw kolega na B, długo to trwało, potem ja na L. Mnie poszło szybciej. Nie potrzebowałam czasu na odpowiedzi , na każde z pytań odpowiadałam od razu i wyczerpująco, bez pytań pomocniczych , a gdy padło 6 pytanie o zatrudnianie przez królów polskich piratów i budowę portów wojennych i na to również odpowiedziałam bez chwili namysłu z podaniem nazwisk tych piratów i warunków umów, jeden z profesorów po prostu przerwał egzamin. Stwierdził, że nie ma już o co pytać, dyrektor podchwycił , pogratulował mi wiedzy a mój wychowawca i historyk puchli w oczach z zadowolenia. Po ogłoszeniu wyników , jakieś 2 godziny później nawet jakimś „misiem” potraktowali. Egzamin z PNOS-u to już była tylko formalność… A potem było rozdanie świadectw i bal maturalny , na który zabroniono mi pójść. Pierwszy rozdział został zamknięty. Były marzenia i plany ale… życie ma własne , nie koniecznie zgodne z naszymi…  Pamiętacie swoje matury ?